Pytania i odpowiedzi

  • Czy łojotokowe zapalenie skóry można wyleczyć na zawsze?

    – Niestety, nie zawsze. Choroba ma bowiem tendencje do nawrotów, a także przewlekłego przebiegu. Jest bardzo trudna do wyleczenia, bo nawet przy zastosowaniu wszystkich znanych metod terapeutycznych, nie można być pewnym, że schorzenie nie będzie nawracać. Może też przejść z postaci łagodnej do ostrej.

  • Czy łojotokowe zapalenie skóry łatwo zdiagnozować?

    – Tylko pozornie. Wielu lekarzy nie ma z tym kłopotu, bo łatwo rozpoznać łuszczenie na podłożu rumieniowym, występujące wzdłuż fałdów nosowo-wargowych i nad brwiami. Zdarzają się jednak pomyłki, bo schorzenie może być podobne do łuszczycy. Konieczne jest więc przeprowadzenie wywiadu rodzinnego oraz dokładne zlokalizowanie zmian.

  • Czy łojotokowe zapalenie skóry może zaatakować powieki?

    – Tak, łojotokowe zapalenie powiek to jedna z odmian ŁZS. Najczęściej jest ona objawem towarzyszącym choroby i – jak sama nazwa wskazuje – polega na złuszczaniu się naskórka powiek.

  • Jakie powikłania wiążą się z chorowaniem na ŁZS?

    – Choroba ma najczęściej przewlekły przebieg i w jej trakcie mogą występować powikłania. Najczęściej jest to łuszczyca. Może ona pojawić się niezależnie od wieku pacjenta, nawet u niemowląt.

  • Jakie są przyczyny łojotokowego zapalenia skóry?

    – Mimo wielu lat badań klinicznych nie ustalono dotąd jednoznacznych przyczyn choroby. Uważa się, że jednym z czynników sprawczych może być nadmierna aktywność gruczołów łojowych (u kobiet wywołana podwyższonym poziomem prolaktyny), obniżona odporność, choroby neurologiczne, a także nowotwory.

  • Jak leczyć łojotokowe zapalenie skóry?

    – Przede wszystkim warto pamiętać, że nie ma jednego, całkowicie skutecznego leku na ŁZS. Początkowo stosuje się leki o działaniu miejscowym. To przede wszystkim szampony przeciwgrzybicze, działające na grzyby z rodzaju Malassezia furfur, czy słabe kortykosteroidy. Nocą stosuje się maści, które nakłada się bezpośrednio na strupy. Terapię warto prowadzić w sposób przerywany, co jest najbardziej skuteczne, zwłaszcza w przypadku, gdy zmiany chorobowe są niewielkie i towarzyszy im rumień.

    Rzadko, ale niekiedy także, oprócz leczenia miejscowego, stosuje się leczenie ogólne. Wskazane jest to przede wszystkim u pacjentów, u których zmiany chorobowe uporczywie wracają, a leczenie miejscowe nic nie daje. Stosuje się wtedy głównie preparaty, które zmniejszają wydzielanie łoju. Rzadko stosuje się także antybiotyki.

  • Jak rozpoznać ŁZS u niemowląt?

    – Łojotokowe zapalenie skóry u dzieci można zdiagnozować już w pierwszych tygodniach życia. Najpierw na skórze głowy, we włosach powstają miękkie strupy i łuski, czyli tzw. ciemieniucha. Na tym się jednak nie kończy, bo objawy pojawiają się także na fałdach skórnych, pępku i miejscach przylegania pieluch. Wraz z nimi pojawia się też rumień, który może być objawem chorobowym, ale zdarza się, że występuje także jako skutek uboczny agresywnego leczenia. Po kilku tygodniach objawy mogą ustąpić nawet po leczeniu domowymi sposobami (czyli np. wcieraniu oliwy). Nie zaleca się więc od razu stosować agresywnej terapii.